Jak wygląda aparat do badań metodą rezonansu magnetycznego (MR)?

Technika obrazowania metodą rezonansu magnetycznego stosowana jest w diagnostyce medycznej w celu uzyskiwania wysokiej jakości obrazów wnętrza ludzkiego ciała.

Historia MR zaczyna się w roku 1946, kiedy F. Bloch i E. M. Purcell niezależnie odkryli zjawisko rezonansu magnetycznego, otrzymując w 1952 roku nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki. W 1973 roku amerykański chemik P. Lauterbur przedstawił pierwsze obrazy uzyskane w technice badania metodą MR. W stosowanej wówczas aparaturze dane potrzebne do uzyskania pojedynczego obrazu były zbierane przez około 5 minut. Do 1986 roku przy niewielkim spadku jakości obrazu czas ten został zredukowany do około 5 sekund. W roku 1988 C. Dumoulin opracował technikę angiografii MR umożliwiającej obrazowanie przepływu krwi bez użycia środka kontrastowego.¹ Warto zaznaczyć, że w 2003 roku po kilkudziesięciu latach od odkrycia zjawiska, jakim jest rezonans magnetyczny, już wspominany wcześniej amerykański chemik P. Lauterbur i angielski fizyk P. Mansfield otrzymali nagrodę Nobla za wprowadzenie metody badania w rezonansie magnetycznym do praktyki klinicznej.²

Współczesne, tradycyjne urządzenie do badań MR ma kształt dużego, cylindrycznego tunelu otoczonego okrężnym magnesem. Pacjent leży na ruchomym stole do badań, który wsuwa się do wnętrza magnesu. Niektóre urządzenia MR określane jako systemy otwarte są zaprojektowane w taki sposób, że magnes nie otacza pacjenta w całości, inne urządzenia są otwarte na końcach. Urządzenia te są szczególnie przydatne do wykonywania badań u pacjentów, którzy obawiają się przebywania w zamkniętych przestrzeniach, a także u pacjentów bardzo otyłych.

Stacja robocza komputera, który przetwarza informacje o obrazie znajduje się w osobnym pomieszczeniu oddzielonym od skanera.

1. Steller J, Wtorek J, Technika rezonansu magnetycznego, źródło: www.astrophysics.fic.uni.lodz.pl
2. Roguska M, Nobel magnetyzujący, Medycyna Estetyczna i Anti-Aging, Nr 8/2010, str. 62